Persoonlijke verhalen

Sommige verhalen ontstaan uit herinneringen. Andere uit ontmoetingen, reizen of momenten die anders naar jezelf kijken. 

Op deze pagina deel ik persoonlijke verhalen over identiteit, familie, afkomst, geloof en de lessen die ik onderweg hebt geleerd.

De verhalen verschijnen onder de titel "Tussen twee werelden - meer dan mijn verleden" .

Deze verhalen zijn niet alleen een zoektocht naar het verleden alleen, maar ook naar wat wij daarvan kunnen meenemen naar de toekomst.

Tussen twee werelden - meer dan mijn verleden

Mijn zoektocht naar mijn identiteit

Ik ben opgegroeid in een huis waar twee werelden naast elkaar bestonden. Twee talen. Twee manieren van denken.

Als kind vond ik dat heel gewoon. Pas veel later begon ik te beseffen dat die twee werelden mijn manier van kijken, luisteren en reageren hadden gevormd. Ze leefden niet naast elkaar, maar voortdurend door elkaar heen.

Ik hoorde verhalen over kampen, frustraties en het gevoel niet gezien te worden. Tegelijkertijd groeide ik op in een samenleving waarin we ons moesten aanpassen aan de Nederlandse norm. Al jong leerde ik schakelen. Tussen twee culturen, twee verwachtingen en later ook tussen verschillende generaties.

Mijn ouders spraken vaak Nederlands tegen ons, Maar onderling meestal Maleis. Zo leerde ik al vroeg dat spreken niet altijd betekent dat je elkaar begrijpt.

Misschien is dat wel de reden waarom communicatie binnen ons gezin zo belangrijk is geworden. Mijn man en ik wilden oude stiltes doorbreken en bouwen aan een veilige basis voor onze kinderen. Maar ook dat ging niet zonder innerlijke stijd.

Wij behoren tot een generatie die tussen twee tijden leeft. We weten hoe het is om op te groeien zonder internet, maar ook hoe het is om te leven in een wereld vol digitale prikkels. We kennen de waarde van hard werken met onze handen én de snelheid van een maatschappij die voortdurend verandert.

Al die invloeden hebben mij gevormd, maar soms ook verward. Wie ben ik eigenlijk tussen al die lagen? Welke keuzes maak ik bewust, en welke patronen draag ik met mij mee zonder dat ik het doorheb?

Wat ik steeds meer ontdekt, is dat het verleden blijft spreken. Niet als een last, maar als een leraar. Het nodigt mij uit om bewust te kiezen. Om los te laten waar dat nodig is, grenzen te stellen wanneer dat moet, en situaties niet langer uit de weg te gaan, maar ze onder ogen te zien. 

De erfenis van het verleden

Sommige beelden uit mijn jeugd zijn nooit vervaagd.

Het moment waarop ik mijn moeder zag instorten na het bericht dat haar vader was overleden, staat nog altijd in mijn geheugen gegrift. Zelfs nu is de pijn die ik toen voelde nog intens voelbaar.

Als kind begreep ik niet wat er in haar omging. Ik zag alleen een moeder die volledig werd overspoeld door verdriet.

Pas jaren later, door de verhalen die ik van haarzelf en van anderen hoorde, begon ik langzaam te begrijpen waar dat verdriet vandaan kwam. Toch kan ik moeilijk beschrijven hoe zij haar dagen beleefde. Ze was er, maar tegelijkertijd ook weer niet. 

Ze hield van ons, daar twijfel ik niet aan. Maar voor mij persoonlijk leek haar liefde soms onbereikbaar, alsof een deel van haar voortdurend ergens anders was.

Toch is zij voor mij dé vrouw die in haar 52-jarige leven de grootste levenslessen heeft nagelaten.

Haar zoektocht naar haar identiteit is voor een deel ook de mijne geworden. Niet omdat ik naar dezelfde antwoorden zocht, maar omdat haar verleden ook mijn jeugd en mijn manier van kijken heeft gevormd. Als kind zag ik veel gebeuren zonder te begrijpen waarom. Pas toen ik ouder werd, vielen ook voor mij langzaam de puzzelstukjes op hun plaats.

Later begon ik ook te begrijpen waarom er regelmatig mensen bij ons over de vloer kwamen of bleven logeren. Als kind kon ik die gevoelens van hun aanwezigheid niet plaatsen. Het was een mengeling van angst, spanning, onbegrip, machteloosheid en verdriet, maar ook van liefde, warmte en betrokkenheid. Wanneer ik daar nu aan terugdenk en de achterliggende reden ken, raakt het mij diep. De onmacht, het verdriet en het verlangen lopen in mijn herinneringen door elkaar heen. Ook besef ik dat juist deze mensen tot de liefste behoorden die ons omringden. Hun zorg voor mijn moeder en hun betrokkenheid bij ons gezin ontroeren mij nog steeds. 

Zij deelden één groot gemis met mijn moeder: haar vader, onze opa. Een man die wij nooit echt hebben leren kennen en nooit meer hebben teruggezien. Persoonlijk denk ik dat de vele 'waarom'-vragen die mijn moeder had, eigenlijk een zoektocht voor haar waren naar antwoorden die zij haar hele leven gemist had. 

Ik heb later nog te horen gekregen dat mijn opa toen alle moeite had gedaan om zo dicht mogelijk bij mijn moeder te komen. Maar ook dat hij alles eraan had gedaan om haar mee terug te nemen naar Indonesië.

Door alles wat ik hoorde en later zelf ben gaan begrijpen, besefte ik steeds meer hoe diep de littekens kunnen zijn wanneer een ouder - al is het maar tijdelijk - afstand doet van een kind. Niet alleen het kind draagt die pijn met zich mee, maar vaak ook de ouder.

Mijn moeder zei vaak tegen ons: "Je kinderen moeten altijd op de eerste plaats komen. En jullie moeten nooit ruzie met elkaar maken." Pas veel later begon ik te begrijpen waarom die woorden zo belangrijk voor haar waren. Die woorden waren niet zomaar opvoedingsadvies. Ze kwamen voort uit haar eigen levenservaring.

Dit was één van de pijnen die zij 52 jaar met zich meedroeg en die met haar mee haar graf inging. Ook de band die zij ongeveer dertig jaar met haar biologische zussen en broertjes heeft moeten missen, is voor mij persoonlijk één van de meest leerzame erfenissen die zij ons heeft nagelaten.

Ze heeft mij geleerd om bij de keuzes die ik als moeder maakte, de betrokkenheid, aandacht en liefde voor mijn kinderen centraal te stellen. Ook eerlijkheid en verbondenheid tussen broer en zussen zijn voor mij belangrijke waarden geworden. 

Door wat ik bij mijn moeder zag en later zelf meemaakte, ben ik gaan beseffen dat emotionele wonden diep kunnen zijn. Herstel vraagt tijd, maar ook liefdevolle begeleiding.

Misschien is dat wel één van de redenen waarom ik uiteindelijk bewust de keuze maakte om als moeder elke dag thuis te zijn voor mij kinderen.

© 2023 -2026 Naïda van der Zijde -Gayamu

Heb je een gedachte of ervaring die je wilt delen? Je bent van harte welkom. Reacties worden met zorg gelezen en handmatig geplaatst.